Strona główna
Artykuły
Biuletyn "Głoście Ewangelię"
Dom Formacji Misyjnej
Historia
Informacja
Kronika misyjna
Misjonarze diecezjalni
Misjonarze zakonni i świeccy
Misjonarze męczennicy
Księża tarnowscy na Wschodzie
Animacja i formacja misyjna
Szpital w Bagandou
Kleryckie Ognisko Misyjne
Kolędnicy misyjni
Wspomnienie o ks. Janie Czubie
Ofiarność i pomoc dla misji
Mungo Maboko

ks. Piotr Galus

Ks. Piotr Galus pracujący w Brazylii od 1997 roku jest „wykonawcą” diecezjalnego projektu „Nasze dzieci z Umburanas”. Przypomnijmy, że jest on finansowany z ofiar zebranych przez kolędników diecezji tarnowskiej w okresie Bożego Narodzenia 1999 roku. List przedstawia nam obecny stan realizacji wspomnianego projektu.
 
Ourolândia, 15 marca 2001 r. 
Drodzy Przyjaciele!
  
Już minął ponad rok od rozpoczęcia akcji „Nasze Dzieci z Umburanas” i z pewnością jesteście ciekawi, co się w tym czasie wydarzyło, co już zostało zrobione.
 
W dniu 22 września 2000 roku w Umburanas rozpoczęły się prace ziemne pod budowę domu dla dzieci z Umburanas. Praca była trudna, bo teren jest ciężki, z dużą ilością kamieni i głazów. Po ubiciu fundamentów prace murarskie poszły bardziej sprawnie tak, że w dniu 16 listopada zabetonowaliśmy pierwszy strop. W czasie, gdy jedna ekipa pracowała przy wznoszeniu drugiej kondygnacji, druga przygotowywała drzwi i okna: zakładając zawiasy, zamki i malując.
 
Między Bożym Narodzeniem i Nowym Rokiem został ubity drugi strop. Z rozpoczęciem nowego roku, zanim jeszcze wysechł drugi strop, rozpoczęły się prace wykończeniowe: zakładanie instalacji elektrycznej, wodnej i kanalizacyjnej. Pod koniec stycznia można było rozpocząć już tynkowanie. Dziś, w dniu 15 marca, można powiedzieć, że dom jest gotowy w 80%. Dolna kondygnacja jest wytynkowana, prawie we wszystkich pomieszczeniach jest już posadzka ceramiczna, dwie łazienki i dwie ubikacje także są już gotowe. Są wstawione wszystkie okna i drzwi zarówno na dole jak i na piętrze. Na drugim poziomie jest już prawie gotowa część mieszkalna dla sióstr: łazienka, kuchnia, trzy pokoje i korytarz. Ta część jest już wytynkowana i położone są płytki.
 
Do wykończenia zostały jeszcze dwie duże sale, kaplica domowa i jedna łazienka. Dziś rozpoczęły się prace przy dachu. Wczoraj zostało przywiezione drzewo i część dachówek. Myślę, że do końca tygodnia dach będzie gotowy. Po ukończeniu dachu i tynków wewnętrznych, zostanie tylko wytynkować dom z zewnątrz, wprawić szyby do okien, założyć lampy i pomalować ściany.
 
Muszę wam powiedzieć, że cała budowa budzi ogromne zainteresowanie wśród małych i dużych mieszkańców Umburanas. Ci „Mali” są częstymi gośćmi na budowie. Pytają o wszystko: Czy ten dom jest dla nich? Kto będzie się mógł w nim uczyć, czy będzie katecheza i czy już można się zapisywać? Ci „Duzi” pytają o pracę, czy będę zatrudniał profesorki (w tak pięknym domu), inni podglądają jak buduje misjonarz z za oceanu. Z początku wszyscy, nawet moi murarze, mówili: „księże, tak się nie buduje! To się wywali!”, a teraz przychodzą po porady budownicze, przychodzą podpatrzyć moje pomysły i wykorzystać je w budowie swoich domów. Murarze, którzy pracują na budowie, obrośli wielką sławą w Umburanas i okolicy, zdobyli miano specjalistów i mają już dużo zamówień na przyszłość. Ludzie ci są z klasy biednej i mają liczne rodziny, praca na budowie zapewniła w miarę godne życie ponad dwudziestu dzieciom.
 
Opiszę Wam jeszcze jak dom został podzielony. Na parterze o powierzchni 165 m2 są dwa sanitariaty, dwie łazienki z umywalkami i prysznicem, kuchnia, jadalnia, pralnia, dwa pomieszczenia na gabinety medyczne, duża sala zabaw (55 m2) z jednej strony zamknięta drewnianą bramą, a z drugiej otwarta na podwórze. Na piętrze o powierzchni 165 m2 znajduje się część mieszkalna sióstr: trzy pokoiki, mała kuchnia, łazienka i salon przyjęć. Do części mieszkalnej sióstr przylega mała kaplica. W drugiej części znajdują się dwie duże sale spotkań i łazienka.
 
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to prace budowlane powinny zostać ukończone jeszcze w maju. A potem wszystko już zależy od sióstr, które będą tam pracować.
 
Szczęść Boże
 ks. Piotr Galus
Brazylia
Głoście Ewangelię 2(2001), s. 58-59.